जब खुसी काफिया भएर बस्यो, दुःख झन रदिफमा बस्यो ।
त्यस पछि यहाँ मृत्यु आएर, बारम्बार मेरो समिपमा बस्यो ।
माथी उचाइ सम्म पुगे पनि, आफ्नो धरातल बिर्सनु हुदैन,
ुचन्द्रमा खोज्दै हिडेको जुनकीरी आज लालटिनमा बस्यो ।
न च्यात्न मिल्छ, न त केरकार गर्न मिल्छ, दोधारमा परियो,
एउटा मान्छे यो दिलमा बस्यो, अर्को हराम नसिबमा बस्यो ।
मुटुमा सिङ्गो कर्णाली राखेर खोजी रहे, तिम्रो धरहरा बाट,
अक्सर राजधानी सम्म नजर पुग्यो, आँखा दुरबिनमा बस्यो ।
– पुष्कर पराग चन्द
भेरी नगरपालिका ५, जाजरकोट
