कविता

ए मान्छे - मलाई नखोज्नू ! भेटिने छैन म - कुनै अनाम देउरालीहरूमा जहाँ- उकालो उक्लिरहेका होऊन् मेरा पैतालाहरू जहाँ- ओरालो झरिरहेका होऊन् मेरा पैतालाहरू पर्खिरहेको हुनेछैन कसैलाई- कुनै चौतारीहरूमा हिंडिरहेको हुनेछैन- सपनाका राजमार्गहरूमा ओढेर बादलको बर्को छोपेर हावाको सर्को म नाँचिरहेको हुनेछैन कतै! हुनसक्छ- वेवास्ताको अक्करे पहाडले थिचेपछि म हिंडिरहेको हुनेछु- कुनै निर्जन डाँडाहरूमा हुनसक्छ- अकर्मण्यताले न्याँकेपछि- अनकन्टार प्रान्तहरूमा म घृणाको अँध्यारो निलेर हिंडिरहेको हुनेछु- चिसा पहाडहरूमा वा, हुनसक्छ- ग्लानीका अँध्यारा गल्लीहरूमा बाँचिरहेको हुनेछु- आँसुको घुटनसित! ओ! मान्छे! अब मलाई नखोज्नू नहेर्नू- तिम्रा आँखाहरूमा नछाम्नू- परेलीहरूमा नखोज्नू- ओठहरूमा म खसिरहेको हुने छैन- आँसु बनेर म बसिरहेको हुने छैन- खुशी…

बर्सौ पहिला फलामे ढोका पार गरेर, उच्च शिक्षा हासिल गर्न बृद्ध बा-आमाको सपना बोकेर सयकडा पाँचले साहुको ऋण काढेर खाइ नखाइ भएपनि घुडा धसेर हातका औंलाहरुमा कलम च्यापेर आखाँहरुलाई हरेक रात बिउझै राखेर त्यो शहरबाट उदाउन सकेन एउटा छोरा । अरुकै लहलहिमा लागेर, किताब बोकेर हिड्ने उमेरमा पार्टी भनौदाको झन्डा समाएर मौन देखीने कयौं ती भित्ताहरुमा नाथे पार्टीकै पर्चा र पम्पिलेट टाँस्दै कागजी पानाहरुमा सिमित रहेका दुईचार थान एजेन्डा लिएर दुरदराजका गाउँ अनि बस्तिहरुमा भर्खरै अक्षरहरुमा बामे सर्दै गरेका ससाना नानी बाबुहरुलाई चक्लेट जस्तै मिठा कुरा सुनाउँदै अनि बुढा बाजे बज्यैहरुलाई दुखाई कम गर्ने ओखती जस्ता आश्वासन बाँड्दा बाँड्दै उतै…

- विद्याश्री सिंह, जाजरकोट  । अब हेर्दैहेर्दिन भनेको थिए, हेरिरहने आँखाहरुलाई अब सुन्दै सुन्दिन भनेको थिए, बासुरीको धुन तिम्रो नभएपछि त, हुदैहुदिन भनेको थिए। कसैको पनि! तर मलाई फेरि प्रेम भएको छ। असरल्ल बिस्तारामा पल्टिएर समासित सपनाहरु देख्न थालेको छु घामको उज्यालो संग नडराउने भएको छु चिसो रातमा चिसो भुइँमा बसेर, म फेरि गन्न थालेको छु ताराहरु मलाई लाग्छ, मलाई फेरि प्रेम भएको छ। भुइफुलहरु बटुलेर सजाउन थालेको छु शिरमा भिडहरुमा अलिक धेरैबेरसम्म उभिनसक्ने भएको छु आफै संग साउती गरेर मुस्कुराउन थालेको छु। एक झुल्को घाम, एक चौथाई चिसो भुइँ भुइँमा पोखिएका पातहरु फुलहरुमा पोखिएका रङ्गहरु आकाशमा दौडिएका बादलका टुत्राहरु…