गजल

जब खुसी काफिया भएर बस्यो, दुःख झन रदिफमा बस्यो । त्यस पछि यहाँ मृत्यु आएर, बारम्बार मेरो समिपमा बस्यो । माथी उचाइ सम्म पुगे पनि, आफ्नो धरातल बिर्सनु हुदैन, ुचन्द्रमा खोज्दै हिडेको जुनकीरी आज लालटिनमा बस्यो । न च्यात्न मिल्छ, न त केरकार गर्न मिल्छ, दोधारमा परियो, एउटा मान्छे यो दिलमा बस्यो, अर्को हराम नसिबमा बस्यो । मुटुमा सिङ्गो कर्णाली राखेर खोजी रहे, तिम्रो धरहरा बाट, अक्सर राजधानी सम्म नजर पुग्यो, आँखा दुरबिनमा बस्यो । - पुष्कर पराग चन्द भेरी नगरपालिका ५, जाजरकोट

मेरो बस्तिमा सधै हुरी आउँछ, टहरा लिएर राजधानी सम्म जान्छ, तिमिलाइ यो भन्दा अरु के सुनाउ बेला(बेलामा पीडा थपेर भूकम्प जान्छ । नयाँ बर्ष फेरिनु अब तिमि फेरिनु मेरो लागि कुनै नौलो कुरा होइन, मैले खुसी मनाउनु पर्ने कुरा त जीन्दगी भर दुख हेर्दा हेर्दै उमङ्ग जान्छ । हरेक दिन, हरेक रात पासपोर्ट समाएर, झण्डा ओढेर बेरोजगार सन्तान, यहि आकाशको बाटो हुँदै गुलामी गर्न अर्काको देश सङ्ग जान्छ । जस्ले सरकारको विषयमा आलोचना गर्दै, आवाज उठाउँछ सडकमा, बरु बन्दुक चलाएर गोली फाल्दिनुहोस तपाईको लागि दुर्गन्ध जान्छ । - पुष्कर पराग चन्द भेरी नगरपालिका ५, जाजरकोट

छ न त उसँग मेरो बच्चै देखिको चिनजान छ, अथाह प्यार छ, अक्सर न कुनै नाता लाग्छ, न त मेरै हो भन्ने पनि अधिकार छ । अरे यार, यो दुनियाँमा बारम्बार सराब पिएर पागल हुनु भन्दा, बरु कस्तो हुदो रहेछ जहरको स्वाद, एकपटक चाख्ने बिचार छ । किन मरिहत्ते गर्छ्यौ मबाट छुटिनलाई, भोली पछुताउनु पर्ला, बिडम्बना तिम्रो अगाडी हेर्दा भिर छ, पछि फर्किदा जङ्घार छ । माथी सम्म पहुँचमा मेरा आफन्त छन, भनेर के गर्नु यो शहरमा, डिग्री पास गरेको एउटा सन्तान अझै पनि गाउँमा बेरोजगार छ ।। - पुष्कर पराग चन्द भेरी नगरपालिका ५, छिप्रेना जाजरकोट